«Ο πατέρας μου πέθανε το 1959 σε ηλικία 45 ετών, όταν ήμουν δώδεκα ετών.
Ήταν η τελευταία μου μέρα στο σχολείο και κατά τη διάρκεια του πάρτι για το τέλος της χρονιάς, μου είπαν ότι είχε πεθάνει ο πατέρας μου.
Ανακαλύψαμε ότι είχε πάθει καρδιακή προσβολή λόγω της χοληστερίνης.
Ο πρόωρος χαμός του, με σημάδεψε βαθιά.
Ο πατέρας μου, όπως και η μητέρα μου, είναι θαμμένοι στο Oosterbegraafplaats στο Άμστερνταμ, λίγα βήματα μακριά από το παλιό γήπεδο του Άγιαξ.
Όποτε τύχαινε να περάσω απο το νεκροταφείο με τα πόδια, με ποδήλατο ή με αυτοκίνητο, του μιλούσα.
Στην αρχή του έλεγα για το σχολείο, μετά για το ποδόσφαιρο…
Τον ηλίθιο διαιτητή, τα γκολ μου και άλλα τέτοια.
Όποτε ερχόμουν αντιμέτωπος με μια δύσκολη απόφαση, του ζητούσα συμβουλές…
«Κι εσύ, τι νομίζεις;»
Στη συνέχεια, το επόμενο πρωί, θα ξυπνούσα και θα ήξερα τι να κάνω.
Ποτέ δεν κατάλαβα πώς ήταν δυνατό να ζήσω έτσι, ωστόσο, για κάθε επιλογή που έπρεπε να κάνω, χάρη σε αυτόν ήξερα σίγουρα πώς να την αντιμετωπίσω.
Μια φορά κι έναν καιρό, ήμουν στα είκοσί μου.
Ήταν μια στιγμή που είχα αμφιβολίες για αρκετά πράγματα, ακόμα και για την παρουσία του πατέρα μου.
Τελικά κανείς δεν έχει επιστρέψει ποτέ από τη μετά θάνατον ζωή.
Εκείνες τις μέρες όμως, τον στρίμωξα.
Του ζήτησα να σταματήσει το ρολόι μου, αν είναι όντως κοντά μου.
Πρέπει να ήταν σύμπτωση, αλλά το επόμενο πρωί το ρολόι μου σταμάτησε.
Το πήγα σε ένα κατάστημα ρολογιών και έψαξαν να βρουν τη βλάβη την ίδια μέρα.
Δεν τη βρήκαν, αλλά κατάφεραν να το επαναφέρουν.
Το επόμενο πρωί η σκηνή επαναλήφθηκε.
Το ρολόι ήταν και πάλι σταματημένο.
Γύρισα στο μαγαζί και για άλλη μια φορά δεν βρήκαν κανένα ελάττωμα.
Εκείνο το βράδυ είπα στον πατέρα μου ότι με είχε πείσει.’
‘Το ξέρω ότι είσαι κοντά μου και με προσέχεις.”
Από τότε το ρολόι μου άρχισε να λειτουργεί κανονικά ξανά και δεν σταμάτησε».
Γιόχαν Κρόιφ