“Ως παιδί σκόραρα πολλά γκολ, μια χιονοστιβάδα γκολ, επειδή μπορούσα να κλωτσήσω την μπάλα πάνω κάτω όπου θέλω και επειδή το κάνω έξυπνα, οι τερματοφύλακες είναι κοντοί, συχνά δεν μπορούν να αγγίξουν το δοκάρι ακόμα και όταν πηδάνε, απλά χρειάζεται να βάλεις το πόδι σου κάτω απο την μπάλα και κατευθείαν έγινε…
Λείπει πάρα πολύ ο δρόμος σήμερα, στους σημερινούς νεαρούς ποδοσφαιριστές και αυτό φαίνεται στο γήπεδο και δεν χρειάζεται να πάτε παραπέρα για να καταλάβετε πώς οι περασμένες γενιές είχαν ποδοσφαιρικό ταλέντο ενώ τώρα φαίνεται τόσο δύσκολο να βρούμε έναν παίκτη με ποδοσφαιρικά στοιχεία, οι περισσότεροι απλά τρέχουν.
Περνούσαμε πέντε ώρες την ημέρα και το καλοκαίρι δέκα, κάνοντας πάσες και σουτ ή παίζοντας και με αυτόν τον τρόπο μαθαίναμε την μπάλα και αυτός ο τρόπος παραμένει ένας ασύγκριτος τρόπος ανάπτυξης τεχνικής, ενστίκτου και ποδοσφαιρικής ικανότητας
Τώρα το να παίζεις μπάλα απαγορεύεται παντού, εκτός από τα αθλητικά κέντρα, όπου μπαίνεις αμέσως σε μια ομάδα και η διασκέδαση γίνεται προπόνηση, στην ουσία δεν υπάρχει διασκέδαση.

Μερικές φορές θα ήθελα να πάω πάνω σε εκείνους τους τεχνικούς που παραγγέλνουν επαναλήψεις στην πίσω πάσα και σε γονείς παιδιών που φωνάζουν απο την κερκίδα, αλλά καταλαβαίνω ότι λειτουργεί έτσι παντού τώρα, η φυσική φροντίδα είναι συγκλονιστική, το να κάνεις κάτι διαφορετικό θα ακουγόταν περίεργο.
Ο γιος μου ο Κρίστιαν είναι προνομιούχος επειδή έχει το γήπεδο ποδοσφαίρου στον κήπο και όταν δεν χρειάζεται να διαβάσει τον ενθαρρύνω να προσκαλέσει τους φίλους του να κάνουν αυτό που κάναμε εμείς ως παιδιά, μισή ώρα ζέσταμα και μετά το παιχνίδι.
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο που ερωτεύεσαι, τα υπόλοιπα είναι δουλειά αλλά όταν πλησιάζεις στην ηλικία μιας πιθανής επαγγελματικής καριέρας, όχι όταν είσαι δέκα…
Όταν είσαι δέκα πρέπει να μάθεις να υπερισχύεις με τεχνική, για παράδειγμα ντρίμπλα, να ξεπερνάς έναν αντίπαλο μεγαλύτερο και δυνατότερο και πιο σκληρό από εσένα.
Είναι απλό, οι άνθρωποι σαν εμένα, σαν τον Ντελ Πιέρο, τον Ρομπέρτο Μπάτζιο, τον Ρομπέρτο Μαντσίνι, όταν ήμασταν παιδιά ξοδέψαμε ώρες στο να παίζουμε ποδόσφαιρο δωρεάν, δεν πληρώναμε γηπεδάκια, σπάζαμε τα πατζούρια, ”κατεβάζαμε” το γκαράζ και τρέχαμε για να ξεφύγουμε αν κάναμε κάτι χειρότερο.

Οι μεγαλύτεροι καθόταν και μας έβλεπαν, μέχρι που σηκωνόταν και μας κυνηγούσαν αν τους ενοχλούσαμε.
Αυτό ήταν για μένα, ήμουν φτιαγμένος γι’αυτό, ήταν η υπέροχη παιδική χαρά μου, πολύτιμη και προστατευτική.

Τα αγαπημένα παιδικά χρόνια.”