“Το 1989 ήμουν αναστατωμένος με την απώλεια του αδελφού μου, ο Arséne Wenger με συμβούλεψε να διασκεδάσω με το ποδόσφαιρο όσο μπορώ και να προσπαθήσω να ξεπεράσω τον πόνο μου.
Άρχισα να τον γνωρίζω ως προπονητή αλλά σύντομα έγινε φίλος μου.
Ακόμα θυμάμαι το ντεμπούτο μου στο Μονακό, έπαιξα κεντρικός αμυντικός, το παιχνίδι τελείωσε 0-0 και δέχτηκα πολλά κομπλιμέντα από τον Τύπο.
Την επόμενη μέρα είπε ότι ήθελε να μου μιλήσει, νόμιζα ότι ήταν για το παιχνίδι, αλλά το υπαινίχθηκε μόνο για μερικά λεπτά, γιατί αυτό που ήθελε να κάνει εκείνη τη μέρα ήταν να επικεντρωθεί στο άτομο και όχι στον ποδοσφαιριστή.
«Κάθε πρωί σε βλέπω και δεν είσαι χαρούμενος.

Πάντα φοράς ακουστικά, ακούς μουσική και δεν μιλάς σε κανέναν.

Έχεις ένα μεγάλο και λαμπρό μέλλον μπροστά σου, αλλά πρέπει να είσαι χαρούμενος για να βελτιωθείς ως παίκτης.
Έτσι με ρώτησε για το πως περνάω την μέρα μου και του είπα ότι τρώω πρωινό, πάω στην προπόνηση, τρώω μεσημεριανό στο σπίτι, προπόνηση μετά πάλι, το βραδινό έπειτα και μετά στο κρεβάτι για ύπνο.
Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική…

”Αυτό είναι το πρόβλημα” μου είπε.

”Εσείς οι δεκαοχτάρηδες, πρέπει να ζήσετε τη ζωή σας.

Πιες ένα ποτό, πήγαινε σε μπαρ, διασκέδασε, κάθε μέρα μπορεί να είναι όμορφη, πρέπει να είσαι αισιόδοξος και όλα θα πάνε καλά.”
Δεν έχω συναντήσει ποτέ κάποιον σαν αυτόν στον κόσμο του ποδοσφαίρου.”

Εμανουέλ Πετίτ