”Είχα πεθάνει.

Αλλά δεν πέθανα επειδή αυτός εκεί πάνω δεν ήθελε να πεθάνω.

Αλλά είχα πεθάνει.

Ήταν λες και το αίμα ήταν πηγμένο και δεν με άφηνε να ανοίξω τα μάτια μου.

Ήταν τρομερό, δεν μπορούσα να ξεφύγω. Θυμάμαι ότι ένιωθα πως ήθελα να φύγω, αλλά δεν μπορούσα.

Υπήρχε αυτό το πηγμένο αίμα που δεν μπορούσα να διώξω και να ξυπνήσω. Αργότερα, η Ντάλμα μου είπε ότι η Τζιανίνα μου τραβούσε την μπλούζα και έλεγε:

‘Μπαμπά μην πεθάνεις γαμώτο. Μη με αφήσεις μόνη. Να μείνεις μαζί μου’.

Δεν άκουγα την κόρη μου. Ήμουν σε κώμα, είχα πεθάνει. Αυτό που έγινε ήταν ότι αυτός εκεί πάνω είπε ‘όχι ακόμα.
Θα ήμουν ευχαριστημένος εάν περνούσα χρόνο με την Ντάλμα όταν ερχόταν να με ξυπνήσει και να μην τη φοβόμουν.

Η Ντάλμα ερχόταν να με ξυπνήσει κι εγώ ήμουν μαστουρωμένος.

Η Τζιανίνα με χαστούκιζε και δεν ένιωθα τίποτα.

Έπαιρνα ναρκωτικά.

Αυτό θα με έκανε ευτυχισμένο, να έβλεπα τις κόρες μου να μεγαλώνουν όπως η σύζυγός μου.

Ζηλεύω την Κλαούντια.

Έζησε πολύτιμες στιγμές με την Ντάλμα και την Τζιανίνα.

Τώρα, όταν τις βλέπω στο βίντεο που μου δείχνει η Κλαούντια μερικές φορές, λέω ‘κοίτα τι έχασα.

Τι μαλάκ.. ήμουν που τα έχασα όλα αυτά.
Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω.

Κατέστρεψα ό,τι πολυτιμότερο σε συναισθηματική αξία.

Νιώθω τύψεις μέσα μου.

Αυτό νιώθω σήμερα, επειδή δεν γιόρτασα ποτέ κανονικά τα γενέθλια με την Τζιανίνα, ούτε τα γενέθλια της Ντάλμα.

Όταν ερχόταν η γιορτή, πήγαινα να ‘φτιαχτώ’.

Δεν ένιωθα τίποτα.

Ήξερα ότι ήταν οι κόρες μου, αλλά δεν ένιωθα τίποτα, ότι μπορούσαμε να αγκαλιαστούμε.

Ένιωθα ότι οι κόρες μου ήξεραν ότι έπαιρνα ναρκωτικά.

Η Ντάλμα, όταν πήγαινα να τη φιλήσω, απομακρυνόταν.

Η άλλη όχι, η χοντρούλα με τον χαρακτήρα της ερχόταν και με τραβούσε κι έπεφτε πάνω μου. Όμως η άλλη όχι.
Είμαι από σάρκα και οστά.

Κάνω λάθη όπως όλοι σας, αλλά μερικές φορές είμαι σωστός.

Και πάνω απ’ όλα, ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο για μένα και το διδάσκω στα κορίτσια μου..

Η ελευθερία και τα αισθήματα δεν εξαγοράζονται.”

Ντιέγκο Μαραντόνα, στο ντοκιμαντέρ του Εμίρ Κουστουρίτσα