“Eίμαι θυμωμένος με τον Πεσότο που έγραψε στο βιβλίο του, ότι ήθελε να πεθάνει, εγω ενώ είμαι εδώ καθηλωμένος στο καρότσι και θέλω να ζήσω.
Εγώ, αν μπορούσα, θα έμπαινα στο γήπεδο τώρα.
Επειδή αγαπώ την ζωή.

Επειδη αγαπώ το ποδόσφαιρο.”
Στέφανο Μποργκονόβο

”Η μνήμη σου θα ζήσει για πάντα στην καρδιά αυτών που πολέμησαν και συνεχίζουν να πολεμούν για να νικήσουν αυτή την καταραμένη σκύλα, αρρώστια.
Αυτό που κατάφερες να χτίσεις όλα αυτά τα χρόνια ήταν να μετατρέψεις το δηλητήριο της ασθένειας, σε μάθημα για την ιατρική και για όλους όσους παλεύουν.
Γεια σου φίλε μου!

Σου στέλνω ένα μεγάλο φιλί εκεί πάνω.”

Ρομπέρτο Μπάτζιο

"Αγαπητέ Στέφανο, το πιο όμορφο κατόρθωμα που κατάφερες να φτιάξεις όλα αυτά τα χρόνια ήταν να μεταμορφώσεις το δηλητήριο της ασθένειας σε φάρμακο για άλλους. 
Γεια σου φίλε μου, θα τιμώ πάντα το πρόσωπό σου.
 Ήμουν απροετοίμαστος για αυτά τα νέα, αλλά συνειδητοποιώ ότι ότι είναι το μυστήριο της ζωής. 
Και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό. 
Ήσασταν ένας μεγάλος ήρωας της εποχής μας και είχες κοντά  έναν πυλώνα όπως η Σαντάλ, η γλυκιά γυναίκα σου. 
Προσφέρατε τα βάσανά σας υπέρ της έρευνας , για την καταπολέμηση της ALS, εκείνης της ασθένειας για την οποία, όταν σε έπληξε πριν από χρόνια, πολύ λίγα ήταν γνωστά.
 Η προσφορά σου ήταν και για άλλους πολύτιμη, φτιαγμένη από μεγάλη ανθρωπιά και απέραντη αξιοπρέπεια.
Πόσες αναμνήσεις περνούν από το μυαλό μου αυτή τη στιγμή. 
Η πρώτη είναι αυτή του 2008 στο Franchi, στον φιλικό αγώνα μεταξύ της Φιορεντίνα και της Μίλαν υπέρ του Ιδρύματός σας. 
Ξανά μαζί στο γήπεδο μας, εσύ και εγώ προς την Fiesole και τους οπαδούς μας να τραγουδούν. 
Και μετά απο δύο χρόνια για την παρουσίαση του βιβλίου σας.
 Πάντα τα μάτια σου μιλούν, πάντα η Σαντάλ δίπλα σου. 
Αλλά για να πω την αλήθεια πρέπει να ομολογήσω ότι η σκέψη συχνά πηγαίνει πιο πίσω στο χρόνο, εκείνα τα χρόνια που περάσαμε μαζί στη Φιορεντίνα. 
Και όταν πήγαμε και οι δύο στην εθνική ομάδα από τους Βιόλα. 
Νέος, ανέμελος, με μια ολόκληρη καριέρα μπροστά. 
Το όνειρό μας γίνεται πραγματικότητα. 
Και ξέρεις ποια ήταν η μεγαλύτερη χαρά μου τότε; 
Ίσως δεν σου είπα ποτέ...
Μια ασίστ δικιά μου και ένα γκολ δικό σου και άπειρη ευτυχία στα μάτια σου. 
Είναι η ανάμνηση εκείνης της ευτυχίας που σήμερα, αγαπητέ Στέφανο, μπορεί να αντισταθμίσει τον πόνο στην είδηση ​​του θανάτου σου.
Μαζί με το γεγονός ότι επιτέλους ξεφορτώθηκες την Σκύλα, το όνομα που έδινες πάντα στην ασθένειά σου. 
Είθε η σκέψη μου για την προσευχή να σας συνοδεύσει στο ουράνιο ταξίδι».
Αυτή είναι η επιστολή του Roberto Baggio αφιερωμένη στον Stefano Borgonovo.
Ο Στέφανο Μποργκονόβο, έφυγε απο την ζωή στις 27η Ιουνίου 2013, αλλά είναι πάντα ανάμεσά μας